राजनीतिको माथिल्लो तहमा पुग्नु र गृह मन्त्रालय जस्तो शक्तिशाली निकायको नेतृत्व सम्हाल्नु धेरैका लागि सफलताको मापन हुन सक्छ। तर, सुदन गुरुङ जस्ता व्यक्ति जब गृह मन्त्रीको जिम्मेवारीमा पुग्छन्, तब बाहिरबाट देखिने चमकधमक भन्दा भित्रि कार्यभारको दबाब निकै कडा हुन्छ। सत्ताको बागडोर हातमा हुँदा शक्ति त प्राप्त हुन्छ, तर त्यो शक्तिसँगै आउने ‘बेफुर्सद’ ले व्यक्तिगत सुख र पारिवारिक समयलाई पूर्णतः निमोठिदिन्छ।
गृह मन्त्री हुनु भनेको देशको चौबिसै घण्टाको सुरक्षा, आन्तरिक प्रशासन, र नागरिकको जिउधनको सुरक्षाको ग्यारेन्टी लिनु हो। बिहानको मिर्मिरेदेखि मध्यरातसम्म सुरक्षा ब्रिफिङ, मन्त्रिपरिषद्का बैठक, र जिल्ला-जिल्लाका प्रशासनिक झमेलाहरू सुल्झाउँदा सुल्झाउँदै व्यक्तिगत जीवनको ‘सुख’ भन्ने शब्द बिस्तारै हराउँदै जान्छ। यो पदमा बस्ने मानिसका लागि चाडबाड, बिदा, वा आराम गर्ने समय भन्ने विरलै मात्र जुर्ने गर्छ। साँचो अर्थमा भन्दा, गृह मन्त्रालयको कुर्सीमा बस्ने व्यक्ति सधैँ “हाइ-अलर्ट” मा रहनुपर्छ।
हाम्रो समाजमा मन्त्री हुनुलाई ठूलो सुख-सुविधाको विषय मानिन्छ। तर, सुदन गुरुङको सन्दर्भमा हेर्ने हो भने, कार्यसम्पादनको दबाब र जनअपेक्षाको पहाड यति अग्लो छ कि उनलाई चैनको श्वास फेर्ने फुर्सद छैन। नीतिगत सुधार, भ्रष्टाचार नियन्त्रण, र विधिको शासन स्थापित गर्नुपर्ने ठूलो चुनौतीका बीच उनले आफ्नो व्यक्तिगत खुसीलाई थाती राख्नुपर्ने हुन्छ। कतिपय अवस्थामा त यस्तो लाग्छ— यो पद सुवर्ण अवसर त हो, तर साथै यो एउटा यस्तो कठिन परीक्षा पनि हो जहाँ सुख भन्दा बढी संघर्ष र तनावको सामना गर्नुपर्छ।
अन्ततः, राज्यको महत्वपूर्ण अंगको नेतृत्व गर्दा प्राप्त हुने मान-सम्मान आफ्नै ठाउँमा होला, तर देश र जनताको सेवामा समर्पित हुँदा गुम्ने व्यक्तिगत स्वतन्त्रता र पारिवारिक सामीप्यताले गर्दा नै भन्न सकिन्छ— “मन्त्री भए पनि सुख छैन।” सुदन गुरुङको यो कार्यकाल केवल पदको भोग मात्र नभई, देशप्रतिको कठोर तपस्या सावित हुने देखिन्छ।
